πολιτική σε αρκετές πολιτείες της Αμερικής και σε χώρες της Σκανδιναβίας όπως είναι η Σουηδία και η Φιλανδία. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ υλοποιεί με πολύ γοργούς ρυθμούς την δέσμευση για ένα tablet σε κάθε μαθητή μέχρι το 2017. Ήδη 7 εκατομμύρια συσκευές βρίσκονται στα σχολεία της Αμερικής. Αντίστοιχα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Δανή επίτροπος για την ψηφιακή ατζέντα Neelie Kroes , αντιπρόεδρος της επιτροπής, δηλώνει πως ο ξεκάθαρος στόχος είναι να καταστεί ο κάθε ευρωπαίος πολίτης ψηφιακός. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο δια μέσου της εκπαίδευσης.

Γιατί όμως τα tablets θεωρούνται ανά το παγκόσμιο ως τα πιο χρήσιμα τεχνολογικά μέσα για την εκπαίδευση; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτών των συσκευών που τα καθιστούν αξιόπιστα για να χρησιμοποιούνται από τους μαθητές;

«Η χρήση της τεχνολογίας από μια χώρα δείχνει σε μεγάλο βαθμό τη θέληση της κοινωνίας και της πολιτείας να προχωρήσει μπροστά και να βρει λύσεις στο σκληρό σημερινό οικονομικό περιβάλλον.»

Το μέγεθος αρχικά των συσκευών αυτών είναι ιδανικό. Οι διαστάσεις είναι περίπου όσο ένα βιβλίο ( 8 ίντζες) ενώ το βάρος τους όσο ένα τετράδιο. Η δε αυτονομία της μπαραρίας τους βελτιώνεται συνεχώς. Επιπλέον, οι πάρα πολλές επιλογές στην αγορά, το χαμηλό κόστος αγοράς και η συνεχής βελτίωση της τεχνολογίας τους με την ταυτόχρονη περαιτέρω μείωση της τιμής τους είναι στοιχεία που καθιστούν τα tablets τις πλέον προτιμητέες συσκευές τεχνολογίας σήμερα. Το 2013 άλλωστε, οι πωλήσεις των tablets ξεπέρασαν για πρώτη φορά αυτές των φορητών υπολογιστών.

Τα ψηφιακά βιβλία (ebooks) που λειτουργούν σε tablets, εμπλουτίζουν την αλληλεπίδραση του μαθητή – αναγώστη. Η οθόνη αφής αρχικά δίνει την αίσθηση στους χρήστες ότι κρατούν στα χέρια του ένα παραδοσιακό βιβλίο με επιπλέον όμως δυνατότητες. Να υπογραμμίζουν, να σημειώνουν, να βάζουν σελιδοδείκτες. Επιπλέον, μπορούν να αλλάζουν την γραμματοσειρά, την φωτεινότητα του κειμένου και το μέγεθος των γραμμάτων (πολύ σημαντικό για παιδιά με προβλήματα στην όρασή τους) και να μεγεθύνουν τις φωτογραφίες.

Αυτά είναι και τα βασικά πλεονεκτήματα της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης “Αριστοτέλης”. Η τεχνολογία που εμπλουτίζει τα σχολικά βιβλία με όλες τις δυνατότητες που αναλύονται πιο πάνω είναι η πρόσθετη αξία του Αριστοτέλη. Το ασφαλές περιβάλλον χρήσης διασφαλίζει πως οι μαθητές- χρήστες δεν είναι εκτεθειμένοι στους τόσους κινδύνους του διαδικτύου. Επιπλέον, σε ένα ασφαλές περιβάλλον, οι ανταλλαγές απόψεων, σημειώσεων, ασκήσεων, επιπλέον φυλλαδίων από τους διδάσκοντες προς τους μαθητές σε ένα cloud system είναι μια επιπρόσθετη επιλογή που θα είναι άμεσα διαθέσιμη.

Και με λίγα λόγια αυτό είναι και ο Αριστοτέλης. Μα ψηφιακή εκπαιδευτική βιβλιοθήκη που αναπτύσσεται στην Κύπρο εδώ και δυο χρόνια από κορυφαίους προγραμματιστές και σχεδιαστές.

Είναι μια ιδιωτική πρωτοβουλία, με κύριο στόχο την εξαγωγή της εφαρμογής στο εξωτερικό. Για την υλοποίησή της έχουν δημιουργηθεί περισσότερες από 20 θέσεις εργασίας σε τομείς υψηλής τεχνολογίας.

Για τον Αριστοτέλη δεν έχει δαπανηθεί από το κράτος ούτε ένα ευρώ. Και ούτε έχει απολέσει το κράτος έσοδα από τα πνευματικά δικαιώματα, αφού αυτά παραμένουν στην κυριότητά του. Και ούτε προνομιακή μεταχείριση υπήρξε. Η ομάδα ανάπτυξης του Αριστοτέλη προσέγγισε με δική της πρωτοβουλία και τη σημερινή και την προηγούμενη κυβέρνηση. Δεν ζητήθηκε και ούτε δόθηκε στον “Αριστοτέλη” καμία αποκλειστικότητα, ούτε χρηματοδότηση, ούτε και εκχωρήθηκαν τα όποια πνευματικά δικαιώματα των βιβλίων.

Αυτή είναι όλη η αλήθεια για τον Αριστοτέλη. Μια ιδιωτική πρωτοβουλία που εμπλουτίζει τις επιλογές των μαθητών και που ανοίγει ένα παράθυρο στην ψηφιακή εκπαίδευση. Η αγορά της κάρτας ενεργοποίησης προφανώς και είναι προαιρετική και η χρήση των tablets στα σχολεία σήμερα δεν επιτρέπεται. Κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι ο Αριστοτέλης είναι κάτι περισσότερο από ένα εκπαιδευτικό εργαλείο. Το ζητούμενο όμως παραμένει: Θα μείνουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν και στο παρόν, που τα αποτελέσματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος μας κοιτάζουν από τον πάτο της έκθεσης της Πίζας ή θα κοιτάξουμε μπροστά; Θα δούμε τι κάνουν οι χώρες που κρατούν τα ηνία στις αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών συστημάτων ή θα μείνουμε αγκυλωμένοι σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες; Ο εκσυχρονισμός της εκπαίδευσης δεν μπορεί να πάρει και άλλη αναβολή και σίγουρα η ψηφιοποίηση της εκπαίδευσης δεν μπορεί να μην είναι μέρος τους εκσυγχρονισμού αυτού.